Γράμμα στην πρόεδρο των Special Olympics Αθήνα 2011

Γράμμα στην πρόεδρο των Special Olympics Αθήνα 2011.

Ονομάζομαι Παναγιώτης Γεωργιάδης, κατοικώ στο Κιλκίς και είμαι πατέρας του 12χρονου Δημήτρη, ο οποίος πάσχει από εγκεφαλική παράλυση.

Ο Δημήτρης είχε την τύχη να συμμετάσχει στους πρόσφατους πανελλήνιους αγώνες Special Olympics στην Αθήνα, οι οποίοι ήταν και η γενική πρόβα για τους επίσημους αγώνες του 2011.

Θα ήθελε να σας μεταφέρω κάποια γεγονότα, μα κυρίως κάποιες σκέψεις και συναισθήματα που μου γεννήθηκαν με όσα έζησα στην Αθήνα. Έστω και σαν θεατής, παρακολούθησα σχεδόν όλες τις στιγμές των αγώνων τόσο μέσα στα γήπεδα, όσο και εκτός.

Στόχος της επιστολής μου δεν είναι η κακοπροαίρετη κριτική, η γκρίνια και η επισήμανση των λαθών, αλλά αντίθετα η βελτίωση -όπου μπορεί αυτή να επιτευχθεί- για την επιτυχία των αγώνων του 2011, μέσα από τα μάτια ενός γονέα που ζει την αναπηρία εδώ και πολλά χρόνια.

Ο Δημήτρης είναι μια από τις «βαριές» περιπτώσεις αναπηρίας, διότι η περίπτωσή του περιλαμβάνει όλο το «πακέτο»: Νοητική στέρηση, κινητικά προβλήματα, επιληψία, δεν μιλάει κτλ. Αν και οι προγνώσεις-προβλέψεις των γιατρών ήταν απογοητευτικές, εμείς σαν γονείς παλέψαμε για το καλύτερο του παιδιού μας. Επί δέκα και πλέον έτη και μετά από άπειρες βαρετές φυσιοθεραπείες, εργοθεραπείες, λογοθεραπείες κτλ, είπαμε να δοκιμάσουμε και κάτι διαφορετικό. Την κολύμβηση. Πιστέψαμε ότι θα τον βοηθήσει τόσο σε θέμα γύμνασης-φυσιοθεραπείας, όσο και στην πιθανή ψυχαγωγία του.

Αν ζεις όμως στο Κιλκίς…… την «έβαψες». Όχι εσείς κυρία Δεσποτοπούλου μου, αλλά εμείς. Διότι κολυμβητήριο ακούσαμε, αλλά κολυμβητήριο δεν είδαμε. Και ας θεμελιώθηκε εδώ και 10 χρόνια!!! Όσο είδατε εσείς την Αθήνα ανθρώπινη πόλη, τόσο είδαμε και εμείς στο Κιλκίς έστω μια γούρνα….

Αποτέλεσμα; Αντί να πάμε στους υπευθύνους…. Ναι! Ναι! Αυτούς τους υποκριτές που με κάθε ευκαιρία εκφράζουν την συμπάθειά και την υποστήριξή τους στον αγώνα μας, πάντα μπροστά στις κάμερες και εκφράζοντας διάφορες βαθυστόχαστες ανοησίες και τους αρχίσουμε την κλάψα, εμείς προτιμήσαμε το δρόμο της ΣΙΩΠΗΣ και του ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ αγώνα, γυρνώντας τους την πλάτη. Ότι κάνουν και οι περισσότεροι σε αυτή τη χώρα δηλαδή.

Πριν 3 χρόνια μάθαμε ότι σε απόσταση 82 (ογδόντα δύο) χιλιομέτρων από το σπίτι μας υπάρχει το Aθλητικό Κέντρο για ΑμεΑ και όχι μόνο, το ΚΑΠΠΑ 2000 (Κέντρο Ανάπτυξης Πολιτισμού Προσαρμοσμένου Αθλητισμού) στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Αποφασίσαμε να τον πηγαίνουμε 2-3 φορές την εβδομάδα με δικό μας ΙΧ και πληρώνοντας έξτρα το δάσκαλο κολύμβησης από την τσέπη μας. Η χρήση της πισίνας είναι δωρεάν για τα ΑμεΑ. Νo Problem που λένε και οι Άγγλοι κυρία Δεσποτοπούλου μου. Χαλάλι τα έξοδα, χαλάλι οι ατέλειωτες ώρες οδήγησης, χαλάλι η κούραση. Είπαμε: Οι ΑΧΡΗΣΤΟΙ που εκλέξαμε να κυβερνούν τις ζωές μας δε θα κατάφερναν να μας γονατίσουν…. Αυτοί τη χλιδάτη ζωή τους, και εμείς τη δική μας.

Τον πρώτο καιρό στην πισίνα, είτε έβαζες ένα κούτσουρο, είτε έβαζες το Δημήτρη, ήταν το ίδιο πράγμα. Άλλη μια απογοήτευση κυρία Δεσποτοπούλου μου. Οι υπεύθυνοι του ΚΑΠΠΑ -αν και άγνωστοι προς εμάς- μας έδωσαν απίστευτη αγάπη, βοήθεια και κατανόηση στον άνισο αγώνα μας. Μας προέτρεψαν να μην εγκαταλείψουμε και να κάνουμε υπομονή. Τους ακούσαμε και δικαιώθηκαν. Σε λίγους μήνες ο Δημήτρης με σωσίβιο μέσης και βατραχοπέδιλα μπορούσε να «αλωνίζει» μόνος του πάνω-κάτω τον 25μετρο διάδρομο. Το κυριότερο όλων κυρία Δεσποτοπούλου μου; Γελούσε και ήταν συνεχώς ευτυχισμένος όση ώρα ήταν μέσα στο νερό. Διότι μπορούσε επιτέλους να κάνει κάποιες ελάχιστες κινήσεις ελεύθερος. Σαν ένα υπέροχο διάλειμμα από τις βασανίστηκες ώρες που ήταν καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό καρότσι, ή μπουσουλώντας μέσα στο σπίτι. Ήταν η παιδική χαρά του, ο παιδότοπος του, η αλάνα του.

Όλοι στο κολυμβητήριο (αθλητές, άλλοι γονείς, δάσκαλοι κολύμβησης κτλ) έτριβαν τα μάτια τους με την εξέλιξη του Δημήτρη μέσα στην πισίνα !! Και μιλάμε για μια περίπτωση με ελάχιστο δείκτη νοημοσύνης. Η επικοινωνία μαζί του γίνεται περισσότερο συναισθηματικά, παρά στα όρια των απλών εντολών.

Ώσπου πέρυσι μάθαμε για τους αγώνες στην Αθήνα τον Μάιο. Ρωτήσαμε μέσω του ΚΔΑΠ μεΑ Κιλκίς αν υπάρχει η περίπτωση να συμμετάσχει ο Δημήτρης. Αυτό θέλαμε μόνο. Τη συμμετοχή του Δημήτρη. Μετά από αρκετές διαβουλεύσεις των αρμοδίων των Special Olympics από Αθήνα και του ΚΔΑΠμεΑ Κιλκίς, τελικά εγκρίθηκε η συμμετοχή του. Ακόμα και εμείς προβληματιστήκαμε για το αν θα έπρεπε να τον στείλουμε. Διότι σε ένα άγνωστο περιβάλλον και χωρίς δυνατότητα εκτέλεσης απλών εντολών, θα ήταν επιτυχία το να μπει και μόνο μέσα στην πισίνα. Τότε τι να έρθει να κάνει στην Αθήνα κυρία Δεσποτοπούλου μου; Να σας δείξει την κορμοστασιά του; Να πάρει μετάλλιο, ή να ξεφτιλιστεί όλη η διοργάνωση από ένα παιδί που απλά ήρθε και μπήκε απλά στην πισίνα;

Γνωρίζαμε ότι οι παραολυμπιακοί αγώνες ήταν για αθλητές που είχαν μόνο κινητικά προβλήματα αλλά συνήθως νοητικά ήταν εντάξει. Τα χαμόγελα στα χείλη μας ήρθαν όταν διαβάσαμε στο site σας για το τι είναι οι Special Olympics:

«Τα Special Olympics Ελλάς ιδρύθηκαν το 1987 ως ένα μη κερδοσκοπικό, αθλητικό και εκπαιδευτικό σωματείο με σκοπό την ένταξη των Ελλήνων με διανοητική αναπηρία στο Παγκόσμιο Κίνημα των Special Olympics, προσφέροντας σε αυτούς τη δυνατότητα να αναδείξουν τις ιδιαίτερες ικανότητές τους και να τις προβάλλουν στην παγκόσμια κοινότητα, μέσα από τη συμμετοχή τους σε διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Ταυτόχρονα, ανέλαβαν την ευθύνη να εμπνεύσουν στην ελληνική κοινωνία και την πολιτεία το σεβασμό στη διαφορετικότητα των ανθρώπων με διανοητική αναπηρία, τις ξεχωριστές ανάγκες τους και την πεποίθηση ότι αποτελούν χρήσιμα και ισότιμα μέλη αυτής της κοινωνίας ».

Άρα λογικά θα μπορούσε να συμμετάσχει και ο Δημήτρης…. Έτσι δεν είναι κυρία Δεσποτοπούλου μου;

Εσύ είσαι που το λες κύριε Γεωργιάδη μου από το μακρινό Κιλκίς; Φτάνοντας η αποστολή στο ξενοδοχείο στο Μαραθώνα ήρθε το πρώτο «χαστούκι»: «Γιατί φέρατε αυτό το παιδί στους αγώνες;», «Οι αγώνες αφορούν μόνο άτομα με νοητική στέρηση και όχι κινητική. Πώς θα τον βάλουμε στην πισίνα;», «Κακώς ήρθατε», « Είναι ωραία εικόνα να σέρνουμε ένα παιδί για να το βάλουμε στην πισίνα;» κτλ. Ντρεπόμαστε για την εικόνα μας κυρία Δεσποτοπούλου μου…;

Παρά τις εξηγήσεις ότι υπήρχε η ανάλογη ενημέρωση εδώ και καιρό για την ιδιαιτερότητα της κατάστασης, το κακό είχε γίνει. Πρέπει να είχαν δίκιο, διότι ο Δημήτρης ήταν λίγο παραπάνω ανάπηρος από όσο έπρεπε…. Νιώθαμε πλέον ότι δεν ανήκαμε σαν μέλη αυτής της ιδιαίτερης κοινωνίας των Special Olympics. Τελικά ποιο είναι το νόημα των Special Olympics; Οι λέξεις «σεβασμός στη διαφορετικότητα», «να εμπνεύσουν στην ελληνική κοινωνία το σεβασμό στη διαφορετικότητα», «ισότιμα μέλη της κοινωνίας» κτλ, είναι πολύ βαριές για να μετατραπούν από παχιά λόγια σε πράξεις.

Δεύτερη απόρριψη από τους ΟΜΟΙΟΥΣ ΣΟΥ δεν αντέχεται κυρία Δεσποτοπούλου μου. Να σε βάζει στο περιθώριο η «νορμάλ» κοινωνία το καταπίνεις. Να σε βάζουν όμως στο περιθώριο οι άνθρωποι που υποτίθεται σε καταλαβαίνουν, είναι αβάσταχτο κυρία Πρόεδρε μου….

Σκεφτήκαμε να αποχωρήσουμε σιωπηρά για να μην δημιουργηθεί άλλο πρόβλημα. Ουσιαστικά ο Δημήτρης ήταν σα τη «μύγα με στο γάλα» μαζί με άλλα δύο αναπηρικά καρότσια (ένας ασιάτης χωρίς πόδια που έβγαζε φωτογραφίες από χόμπι και ένας άλλος Έλληνας, αλλά «light» περιπτώσεις).

Εκείνες τις δύσκολες στιγμές προβληματίστηκα και αναρωτήθηκα: «Με κινητικά προβλήματα πηγαίνουν παραολυμπιακούς. Με νοητικά στους Special Olympics. Με νοητικά και κινητικά, που;» Μα φυσικά στο σπίτι τους. Εκεί είναι η φυσική τους θέση. Κλειδωμένοι στα σπιτάκια τους. Διότι κυρία Δεσποτοπούλου μου είναι μεγάλη πρόκληση να διαχειριστείς έναν ανάπηρο με πολλαπλά προβλήματα. Για αυτό αναλαμβάνεις μια από τις δύο περιπτώσεις (νοητικό ή κινητικό) χωριστά, και το βράδυ πας ήσυχος για ύπνο με το σκεπτικό ότι έκανες το καθήκον σου προς τους αναξιοπαθούντες. Δεκτή η δυσκολία της κατάστασης, αλλά στη ζυγαριά δε βάζουμε ότι μας βολεύει… Δε γίνεται «ολίγον έγκυος». Ή θα ασχοληθούμε ψυχή και σώμα ολοκληρωτικά μπαίνοντας στο δύσκολο, απρόσιτο, άγονο «χωράφι» της αναπηρίας και ότι γίνει, ή τα παρατάμε και ασχολούμαστε με τον εαυτούλη μας.

Δεν ξέρω αν κάναμε τη σωστή επιλογή εκείνες τις πικρές στιγμές, αλλά τελικά μείναμε…

Στην τελετή έναρξης βλέποντας το σύνθημα των αγώνων, ανατριχιάσαμε από συγκίνηση διότι πιστέψαμε ότι γράφτηκε ειδικά για την περίπτωσή μας: «Βοηθήστε με να νικήσω. Αλλά αν δεν καταφέρω να νικήσω, αφήστε με να προσπαθήσω». Πω πω !! τι μεγάλα, τι ωραία, τι συγκινητικά λόγια κυρία Πρόεδρέ μου.

Την πρώτη ημέρα, στους προκριματικούς στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ, καθόμασταν εσείς και εγώ (τυχαία), σχεδόν δίπλα στις κερκίδες και εσείς συνομιλούσατε με κάποιους ξένους επισκέπτες. Ο Δημήτρης ήταν στην κατώτερη κατηγορία αγωνιζόμενος με σωσίβιο. Με την εκκίνηση, μέσα σε μισό λεπτό οι υπόλοιποι αθλητές είχαν ήδη τερματίσει, και ο Δημήτρης ούτε καν ξεκινούσε. Λίγο η κούραση από τις μετακινήσεις, λίγο το ξενύχτι από την προηγούμενη μεγάλη χρονικά τελετή έναρξης, λίγο το άγνωστο περιβάλλον σε συνδυασμό με το δείκτη νοημοσύνης του, και ο Δημήτρης «μουλάρωσε». Σα να μας έλεγε: «Τι με φέρατε εδώ πέρα; Δε θέλω να κολυμπήσω». Για λίγες στιγμές -που εμένα μου φάνηκαν αιώνες- επικράτησε αμηχανία μεταξύ των κριτών. Οι άλλοι αθλητές ήδη βγήκαν από την πισίνα και ντυνόταν, και ο Δημήτρης κοκαλωμένος μέσα στο νερό. Τα μάτια μου καρφωμένα μεταξύ του Δημήτρη και της επιγραφής: «Βοηθήστε με να νικήσω. Αλλά αν δεν καταφέρω να νικήσω, αφήστε με να προσπαθήσω». Κάποιοι κριτές σας μάλλον δεν θα είδαν το σλόγκαν των αγώνων.

Σε κάθε μεγάλη, ιερή στιγμή όμως, πάντα θα υπάρχει κάποιος για να σου τη «σπάσει». Μια κριτής λέει στη συνοδό του Δημήτρη: «Ο αθλητής δε θέλει να κολυμπήσει. Να τον βγάλουμε έξω !!» Πως χαλάνε κάποιοι άνθρωποι τέτοιες υπέροχες, ανθρώπινες, μοναδικές στιγμές. Ποιος αθλητής κυρία μου; Στους Ολυμπιακούς του Αθήνα 2004 νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Δε βλέπεις ότι έχεις να κάνεις με ένα παιδί που είναι και μόνο επιτυχία ότι κατάφερε να μπει στην πισίνα; Δε βλέπεις τι γράφει η τεράστια επιγραφή; «ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ».

Hπροπονήτριά του όμως κυρία Δεσποτοπούλου μου, επέμεινε με μεγαλείο ψυχής: «Ο Αθλητής θα ξεκινήσει και ΘΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΕΙ». Εγώ από τις κερκίδες με τις σκέψεις μέσα μου ατέλειωτες, βασανιστικές: «Μην μας πουλάς τώρα αγόρι μου. Δείξε τους ποιος είσαι. Τσάμπα πήγαν οι ατέλειωτες ώρες στο ΚΑΠΠΑ στην Περαία, με το Γρηγόρη μας που σου κάνει διατάσεις, με τη Στέλλα μας και την Έφη μας που σου κάνουν κολύμβηση λέγοντάς σου τραγούδια για να γελάς;» Πόσο σκεφτόμουν εκείνες τις στιγμές, αυτά τα γλυκά παιδιά από τη Θεσσαλονίκη, να έβλεπαν το Δημήτρη μας σε επίσημους αγώνες και τους κόπους τους να έχουν καρπούς.

Εγώ σα γονιός απογοητευμένος ότι ο Δημήτρης δε θα ξεκινήσει καν, και μια απλή γυμνάστρια από το Κιλκίς να λέει ξανά και ξανά με πείσμα: «ΘΑ ΚΟΛΥΜΠΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΕΙ!!» Η ίδια κριτής που πριν προέτρεπε για την αποχώρησης του, και προς τιμήν της, δίνει το χέρι της στον μουδιασμένο Δημήτρη, προσπαθώντας να του δώσει μια ώθηση μήπως και ξεκινήσει. Με τη βοήθεια μιας ναυαγοσώστριας -με απίστευτη υπομονή κατόπιν- που μπήκε μέσα και του έκανε νοήματα για να ξεκινήσει, ο Δημήτρης επιτέλους ξεκινά !!!

Τι έχει μεγαλύτερη αξία κυρία Πρόεδρέ μου; Η τήρηση των κανονισμών, ή η προσπάθεια ενός παιδιού που ήρθε από 600 χιλιόμετρα μακριά μόνο και μόνο να δηλώσει την ύπαρξή του και το ζήλο του για ζωή; Ήταν τα ωραιότερα, γλυκύτερα, μακρύτερα 25 μέτρα της ζωής του, αλλά και όσων είχαν την τύχη να είναι μέσα στο κολυμβητήριο. Μέσα σε συνεχόμενα χειροκροτήματα και επευφημίες ο Δημήτρης μας έδωσε το μεγαλύτερο μάθημα. Τα βουρκωμένα μάτια δεν ήξεραν που να πρωτοδούν. Τον λιγοστό κόσμο να ενθαρρύνει το Δημήτρη να τερματίσει; To Δημήτρη να πλησιάζει αργά και βασανιστικά στον τερματισμό, ή την επιγραφή «Βοηθήστε με να νικήσω. Αλλά αν δεν καταφέρω να νικήσω, αφήστε με να προσπαθήσω»;

Και ο Δημήτρης άθελά του, μας δίδαξε, μας απέδειξε ότι όταν προσπαθείς σε οτιδήποτε, είσαι νικητής. Δεν είσαι νικητής των άλλων, αλλά νικητής στον ίδιο σου τον εαυτό. Και ας βγήκε τελευταίος. Τι σημασία είχε πλέον; Με άπειρα σωματικά, νοητικά, προβλήματα, με χρήση ισχυρών κατασταλτικών αντιεπιληπτικών φαρμάκων, με εκατοντάδες ώρες προπόνησης και κατάφερε να κάνει τα 25 μέτρα σε 6μιση λεπτά !!

Στα αποδυτήρια κλαίγαμε, αγκαλιαζόμασταν με την προπονήτριά του σα μικρά παιδιά. Μας ρωτούσαν: «Βγήκατε πρώτοι και πήρατε το χρυσό;» Απαντούσαμε μέσα στην τρελή χαρά: «Όχι βγήκαμε τελευταίοι και καταϊδρωμένοι. Οι άλλοι αθλητές έφυγαν από το κολυμβητήριο και εμείς ακόμα κολυμπούσαμε, αλλά είμαστε τρισευτυχισμένοι γιατί ο Δημήτρης ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ μα κυρίως ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ!!»

Την επομένη στους τελικούς ο Δημήτρης δε μας έκανε το χατίρι. Και πάλι «μουλάρωσε». Ίσως γιατί μέσα στον «κόσμο του» πίστεψε ότι έκανε ήδη το καθήκον προς τον εαυτό του, αλλά και το χατίρι προς τον πατέρα του, τη μητέρα του, την προπονήτριά του τη Χρύσα, το Γρηγόρη, τη Στέλλα και την Έφη. Παρά τις προσπάθειες όλων να τερματίσει, αυτός παρέμεινε ακίνητος. Δυστυχώς και πάλι οι κριτές τήρησαν το γράμμα του νόμου. Προτίμησαν (μετά από αρκετή ώρα αναμονής ομολογώ) να τον βγάλουν έξω από το σημείο εκκίνησης. Ίσως να ήταν και το προβλεπόμενο.

Νομίζω πως τότε χάσαμε όλοι μας μια μεγάλη ευκαιρία. Για μια στιγμή σκέφτηκα-ονειρεύτηκα, να μπορούσα εκείνη τη στιγμή να πείσω αυτόματα όλους τους κριτές, ναυαγοσώστες, ακόμα και εσάς, να κάνουμε την ΥΠΕΡΒΑΣΗ. Να βουτήξουμε όλοι μέσα στην πισίνα και να τον πάρουμε στα χέρια μας. Να τερματίσουμε όλοι μαζί βοηθώντας το Δημήτρη και τον κάθε Δημήτρη της πατρίδας μας που είναι κλειδωμένος σε κάποιο σπίτι, και δεν τολμά να ξεμυτίσει έξω ούτε καν για βόλτα. Να κολυμπήσει μαζί μας όχι μόνο στο νερό, αλλά στη θάλασσα της αγάπης μας. Το ταξίδι είναι η απόλαυση και όχι ο τερματισμός ή το μετάλλιο. Η προσπάθεια είναι και όχι η νίκη. Το λέει άλλωστε και το σύνθημά σας:

«Βοηθήστε με να νικήσω. Αλλά αν δεν καταφέρω να νικήσω, αφήστε με να προσπαθήσω……..»

Βλέποντας την τωρινή διαφήμισή σας στην τηλεόραση, με το σύνθημα «Είμαι μέσα», θα ήθελα να σας πω, πως εμείς μάλλον δεν θα «είμαστε μέσα» του χρόνου στην Αθήνα, αν και πραγματικά θα θέλαμε να ξαναζήσουμε το κλίμα εκείνων των ημερών έστω και σαν θεατές. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι όλα όσα είδα και έζησα το Μάιο, δεν ανταποκρίνονται σε όσα πίστεψα για τους Special Olympics. Νόμιζα πως οι Special Olympics απευθύνονται σε ΟΛΟΥΣ τους αναπήρους, ανεξαρτήτως διαβάθμισης. Νόμιζα πως είναι η χαρά, το παιχνίδι, η συμμετοχή, η προσπάθεια, η παρουσία ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ανάπηρου παιδιού, χωρίς την προσήλωση όλων στην τυπολατρία των κανονισμών.

Αντίθετα κυρία Δεσποτοπούλου μου, είδα αγχωμένους γονείς με νεύρα, ενστάσεις, στεναχώριες γιατί μάλλον θα νόμιζαν ότι είναι στους Ολυμπιακούς αγώνες και ότι το παιδί τους αδικήθηκε από τους κριτές !! Είδα γυμναστές, προπονητές, προέδρους συλλόγων σε απίστευτο κυνήγι μεταλλίων, επιτυχιών, πρωτιάς !! Ένιωσα, και ελπίζω να είναι ιδέα μου, ότι παίζεται ένα παιχνίδι προσωπικής επιδίωξης για τυχόν επιχορηγήσεις, προβολή ή επιρροή. Ίσως να είμαι λάθος, αλλά κατά τη γνώμη μου όλα τα παραπάνω σας απομακρύνουν από το στόχο που πιθανώς βάλατε. Δυστυχώς μπήκε μέσα σε εμένα αλλά και σε άλλους, για άλλη μια φορά, το «δηλητήριο» της αμφισβήτησης, της πικρίας και της απογοήτευσης.

Σας είπα και παραπάνω κυρία Δεσποτοπούλου: « Είναι ένα δύσκολο, άγονο, δύσβατο, ανηφορικό, άνυδρο, μοναχικό, χωράφι η αναπηρία. Όσοι είναι απέξω ΔΕΝ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΚΑΝ και δεν ΘΕΛΟΥΝ να ΞΕΡΟΥΝ τι ΓΙΝΕΤΑΙ μέσα σε αυτό το χωράφι. Όσοι όμως αποφασίσουν να καλλιεργήσουν αυτό το ιδιαίτερο σκληρό χώμα, ηθελημένα (θεραπευτές, δάσκαλοι, γυμναστές κτλ), ή άθελα (γονείς), διαπιστώνουν ότι βρίσκουν μέσα περισσότερους μικρούς βούρκους, αρκετές πέτρες, πολλές λακκούβες, και άπειρα αγκάθια από όσο θα περίμεναν. Μετά από εξαντλητική προσπάθεια μπορεί και να καταφέρουν να βγάλουν κανένα καρπό ή κάποιο ξεχασμένο λουλουδάκι….» Εύχομαι να εκφράζω την μειοψηφία και όχι το σύνολο.

Θα πρότεινα να μεταφέρετε στη διεθνή επιτροπή των Special Olympics, αν θα ήταν δυνατό να συμπεριλάβει στο καταστατικό της και τη συμμετοχή όλων των υπολοίπων περιπτώσεων (βαριές αναπηρίες, καροτσάκια κτλ) με τη μορφή και ΜΟΝΟ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ. Τα καρότσια πχ θα μπορούσαν να αγωνιστούν με τη βοήθεια συνοδών. Στην κολύμβηση επίσης θα μπορούσε να επιτραπεί η χρήση βατραχοπέδιλου, ή και πάλι η βοήθεια από συνοδό-κολυμβητή.

Να πάω παραπέρα σε κάτι πιθανώς ουτοπικό αλλά όχι ανέφικτο; Βάλτε σαν συνοδούς πολιτικούς, ηθοποιούς, αθλητές κτλ. Φαντάζεστε τι ωραία εικόνα θα ήταν μέσα σε ένα στάδιο ή ένα κολυμβητήριο, να έχει στα χέρια του, στην πλάτη του ή στην αγκαλιά του ένα ανάπηρο παιδί πχ ο Πρωθυπουργός, ένας βουλευτής, εσείς, κάποιος ολυμπιονίκης, μικρά παιδιά –αθλητές ή κάποιο άλλο πρόσωπο που εμπνέει τη νεολαία μας; Αυτές οι εικόνες είναι για μένα το αληθινό νόημα των Special Olympics. ΔΙΠΛΑ-ΔΙΠΛΑ ΟΛΟΙ, και όχι οι επίσημοι από ψηλά και μακριά, και τα παιδιά από κάτω... Το βλέπετε υποτιμητικό; Τολμήστε την υπέρβαση και δε θα χάσετε…

Σας ευχαριστώ για το χρόνο που διαθέσατε για να διαβάσετε αυτή τη μακροσκελή επιστολή, και είμαι οποιαδήποτε στιγμή στη διάθεσή σας.