Τα λόγια ψυχής ενός κατασκηνωτή στο συνοδό του

Να με αγαπάς μόνο!

Αυτό θέλω…

Όπως εσένα!

Να δίνεις φως στο βλέμμα μου,

να δίνεις χρώμα στο γκρίζο μου.

να δίνεις ρυθμό στα πόδια μου

να περπατάμε μαζί.

Τα χέρια σου να έχεις πάντα ανοιχτά για να με παίρνεις αγκαλιά

Να είσαι δίπλα μου όποτε σε χρειάζομαι και όταν εγώ προσπαθώ εσύ να μ’ εμψυχώνεις.

Αυτά που δεν μπορώ εγώ να σου πώ…
εσύ να τα καταλαβαίνεις!

Στ’ αυτιά μου να είναι ο ήχος της φωνής σου
και να με ησυχάζει.

Μαζί σου μόνο μπορώ τη ζωή.

Δεν θα κλάψω που θα σ’ αποχωριστώ

γιατί θα σ’ έχω στην ψυχή μου!

Θα σε κλείσω μέσα εκεί…

Και θα σε φυλάξω καλά…

Οι αναμνήσεις και οι θύμησες,

Θα με συντροφεύουν…

Μέχρι να ξανασυναντηθούμε.

Καλέ μου…

Να με αγαπάς θέλω…

Αυτό θέλω…

Όπως εσένα…

Από τη Φώνη Ρουμελιώτη