Τη λατρεύω τη χειμωνιάτικη Θεσσαλονίκη. Με ξετρελαίνουν πολλά πράγματα σε αυτή την πόλη. Τι να πρωτοπώ; Για την υπέροχη, γλυκιά, πρωινή υγρασία που φέρνει η θαλασσινή αύρα και δεν χορταίνω να τη νιώθω στα παγωμένα μου μάγουλα; Να πω για τις μυρωδιές αυτής της πόλης; Ένα υπέροχο μείγμα θαλασσινής αλμύρας, μπόχας από τα λύματα, σε συνδυασμό με μυρωδιές από φρέσκα ζεστά κουλούρια, τσουρέκια, καυσαερίου, και αρωμάτων από μαγαζιά και ανθρώπους.. Μα ποιο πολύ από όλα λατρεύω τους περιπάτους στη Θεσσαλονίκη μας. Ειδικά η Τσιμισκή και οι γύρω  παράδρομοι είναι το κάτι άλλο. Αν προσθέσεις δε και τις πανέμορφες, καλοντυμένες, αεράτες Σαλονικιές, τότε μιλάμε για χάρμα οφθαλμών. Όλα τα παραπάνω θα ήταν ιδανικά για μένα , αν βέβαια  μπορούσα να ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ σε αυτή την πόλη που τόσο αγαπώ.

Α!! ξέχασα να σας συστηθώ. Με λένε Δημήτρη και είμαι 9 ετών. Δυστυχώς η ευτυχώς, ούτε μπορώ να περπατήσω, ούτε να μιλήσω, αλλά ούτε και να εκφράσω στα περισσότερα πράγματα την άποψή μου, τα πιστεύω μου, τις σκέψεις μου, τα όνειρά μου, τι με χαροποιεί, τι με στεναχωρεί, η οτιδήποτε άλλο. Κάποια παιδιά σαν και μένα επίσης δεν βλέπουν, η δεν ακούν κτλ. Και μην ακούσω  τις γνωστές αηδίες: «Αχ το καημένο», «πόσο λυπάμαι», «τι ατυχία» και άλλες δακρύβρεχτες χαζομάρες. Τώρα θα μου πείτε Σαλονικιότικα: «Καλά πλάκα με κάνεις, ότι δεν μπορείς να εκφραστείς;». Λοιπόν να γίνω συγκεκριμένος: Όπως σας είπα, από την ώρα που γεννήθηκα, εδώ και 9 και πλέον χρόνια, ζω μια ζωή που θα ήθελα να ήταν όνειρο, η παραμύθι. Η είναι; Η φύση με επέλεξε να μου χαρίσει μια αστεράτη τετραπληγία όλη δικιά μου. Για κυρίως πιάτο μπήκε η νοητική στέρηση, για γαρνίρισμα κινητικά προβλήματα και για επιδόρπιο επιληπτικές κρίσεις. Τόσο καλά. Ευχαριστώ γκαρσόν βαρυστομάχιασα. Οι γιατροί είπαν λαχείο, οι παπάδες είπαν δώρο θεού(ωραία δώρα στέλνει, να ξαναζητήσω και για του χρόνου. Πάλι καλά που δεν πήρα και ένα συν ένα δώρο, προσφορά από το Jumbo).  Δεν είμαι Σαλονικιός, αλλά ζω στο Κιλκίς. Ασόν Κιλκίς που κοροϊδεύει και ο Στέφανος ο Διαμαντόπουλος. Νιώθω Θεσσαλονικιός γιατί 4 φορές την εβδομάδα είμαι Θεσσαλονίκη για γιατρούς, φυσιοθεραπείες, λογοθεραπείες, εργοθεραπείες και κολυμβητήριο. Με φέρνει ο μπαμπάς ή η μαμά.  Σε αυτή τη χώρα αν είσαι φτωχός και μακριά από μεγάλη πόλη, και έχεις πρόβλημα υγείας την πάτησες φίλε. Κάποιος φίλος μας είπε « Τι να πω και εγώ ρε παιδιά που είμαι Παοκτζής, Δεξιός και παντρεμένος»;  Περνάμε υπέροχα πάντως. Αυτός οδηγάει, οδηγάει, οδηγάει ατέλειωτες ώρες και ακούει ραδιόφωνο η CD, και εγώ απολαμβάνω τη διαδρομή σιωπηλά πάντα. Ώσπου άκουσε για ένα παραμύθι. Δεν χρειάστηκε και πολύ. Με κοίταξε βαθειά στα μάτια, «διάβασε» αυτά που τόσο ήθελα να πω τόσα χρόνια, του έκανα νεύμα με το κεφάλι και να' μαστε..

Γκαμώ την ατυχία μου, που λέει και ο γύφτος, αλλά νιώθω να μιλάω σαν τον στρατιώτη στο έργο « Ο Τζόνυ πήρε το όπλο του» ( τι στρατιώτη δηλαδή, δείγμα ανθρώπου) που νιώθει τα πάντα από το κρεβάτι του πόνου και μονολογεί. Α!! όλα και όλα. Μελό δε θα γίνω, ούτε θα κλαψουρίσω, ούτε θα ζητήσω οίκτο κτλ. Αντίθετα θα σας πω ότι είμαι και αρκετά τυχερός άνθρωπος. Πάμε λοιπόν. Τι είπα στην αρχή; Για τον έρωτά μου τη Θεσσαλονίκη; Ψέματα είπα. Τρελαίνομαι για τη Χριστουγεννιάτικη Θεσσαλονίκη !!!!!! Τέτοια ατμόσφαιρα ούτε η Βιέννη, ούτε το χιονισμένο παλιοχώρι,  «δήθεν» του Αϊ- Βασίλη στην Λαπωνία, δεν έχουν. Άσε που δίνεις και ένα σκασμό λεφτά. Απλά δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε... Θα μπορούσα να περπατάω ώρες. Αν περπατούσα βέβαια. Τόση ομορφιά πόλης, που δεν την αντέχεις. Λαμπιόνια, ΑγιοΒασίληδες, δέντρα, φάτνες, μαγαζιά με γλυκάκια, ζεστά καφέ με όμορφο χαρούμενο κόσμο να συζητά, να γελά να περνάει καλά, με τα πάντα πανέμορφα.  Πόσο θα ήθελα μια φορά στη ζωή μου, να έμπαινα σε αυτά τα καφέ και να έπινα μια κούπα αχνιστό αρωματικό καφέ, αποκαμωμένος από τα ψώνια των Χριστουγέννων, έχοντας απέναντί μου ένα αληθινό θηλυκό που να βγαίνει από τα μάτια του αγάπη και σεβασμός, και όχι υπεροψία και ντεμέκ άνετη. Και να συζητάμε για ταξίδια, βιβλία, κινηματογράφο και ανομολόγητους έρωτες.  Και όχι αυτά τα δήθεν, κοριτσόπουλα που κυκλοφορούν κατά χιλιάδες στην Τσιμισκή και νομίζεις ότι τις έβγαλε φασόν εργοστάσιο. Ίδιες μα τόσο ίδιες όλες τους. Στο μαλλί, τα ρούχα, ακόμα και την ΕΚΦΡΑΣΗ.( που είσαι ρε ερωτιάρη Μαρόγλου να με υποστηρίξεις;) Τι; Δεν είναι σκέψεις για την ηλικία μου και την κατάστασή μου; Δίκιο έχετε. Την άλλη φορά θα σας πω για μαγνητικές, εγκεφαλογραφήματα, φάρμακα, πίκρα, πόνο, απογοήτευση κτλ.

Από οικογενειακή αγάπη είμαι χορτασμένος, να φάνε και οι κότες. Λυπάμαι όμως που ποτέ στην ζωή μου δεν θα μπορέσω να αγαπήσω και να αγαπηθώ ερωτικά. Πόσο θα ήθελα έστω και μια φορά να ερωτευθώ, να καψουρευτώ, να καώ για μια γυναίκα. Να  ανοίξω τα χέρια μου, να τη σφίξω στην ζεστή αγκαλιά μου, και να της φωνάξω «έλα να βουτήξεις και να κολυμπήσεις στη θάλασσα της αγάπης μου, αγάπη μου !!!!!!». Κλεμμένο είναι από τους γονείς μου, γιατί το λένε σε εμένα, αλλά πιστεύω να πιάσει, τι λέτε; Πόσο θα ήθελα να γευτώ τον σαρκικό έρωτα και να λυτρωθώ αγγίζοντας, χαϊδεύοντας  μυρίζοντας το κορμί της. Έτσι δεν κάνετε και εσείς που είστε υγιείς...; Όταν με κατεβάζει ο μπαμπάς για θεραπεία, η για επίσκεψη σε γιατρό είναι το καλύτερό μου. Ατέλειωτες βόλτες, με το αυτοκίνητο πάντα. Ειδικά όταν περνάμε από λαδάδικα, και βλέπω από μακριά το Λευκό Πύργο και τη θάλασσα, κολλάω το μουτράκι μου στο τζάμι για να χορτάσει το μάτι μου εικόνες από τη λατρεμένη μου Θεσσαλονίκη. Και μόνο που βλέπω θάλασσα  της η καρδιά μου φτερουγίζει. Τσιμισκή; Μαγαζάρες, γυναικάρες, τα πάντα. Μικρός είμαι, αλλά το καλό να λέγεται... Έχουμε το «ανθόγαλο» των γυναικών όλης της Ελλάδας. Και ενώ εγώ απολαμβάνω τις βόλτες μου, ο μπαμπάς βρίζει και μονολογεί. Κάτι για παρκινγκ λέει, αλλά τι με νοιάζει εμένα; Ατέλειωτες βόλτες με το αυτοκίνητο για να παρκάρει (κι αν παρκάρει), η μπαίνει σε ένα υπόγειο για 2 ώρες και δίνει 10 ευρώ!!!!!!! Καλή τιμή μου φαίνεται. Σε ξενοδοχείο για 24 ώρες δίνεις 50-60 ευρώ. Μάλλον το άψυχο αυτοκίνητο έχει ποιο σημαντική αξία από τον άνθρωπο... Κάτι άκουσα να λέει ότι δεν υπάρχουν θέσεις αναπηρικών οχημάτων στην πόλη. Γιατί στα εμπορικά κέντρα που με πάει, και έχει θέσεις, μήπως βρίσκει καμμία ελεύθερη....; Εγώ μυαλό πολύ δεν έχω, αλλά θα παρακαλούσα αυτούς που έχουν και Ι.Χ. αλλά κυρίως μυαλό,  αν μπορούσαν να μην παρκάρουν μπροστά σε ράμπες η σε προκαθορισμένες θέσεις για αναπηρικά οχήματα. Τους καταλαβαίνουμε, δεν έχουν που να τα βάλουν, βιάζονται για μια θέση. Και αλήθεια γιατί μισιέστε τόσο πολύ μεταξύ σας για ένα παρκάρισμα; Συνάνθρωποι δεν είστε; Που είναι η αγάπη που εύχεστε τέτοιες μέρες; Σκεφτείτε  ότι κάποιος έχει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΓΚΗ αυτή τη θέση. Δυστυχώς δεν έχουμε ούτε την πνευματική ικανότητα, ούτε δύναμη, σωματική και ψυχική,  για να σας πείσουμε να κάνετε το σωστό και το ανθρώπινο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αποφεύγουν οι γονείς μου να με κυκλοφορούν με το καρότσι  Κιλκίς η Θεσσαλονίκη. Δεν ντρέπονται να με κυκλοφορήσουν. Κάθε άλλο. Ίσα- ίσα που τους ακούω να λένε πως είναι περήφανοι για μένα. Όταν όμως με κυκλοφορούν με το καρότσι παρατηρώ τους ανθρώπους. Τους βλέπω να νιώθουν μια αμηχανία στην εικόνα μου. Αρχικά σοκάρονται αλλά γρήγορα τραβάνε το βλέμματα τους διακριτικά αλλού, για να μην νιώσω άσχημα. Χαλαρώστε παιδιά. Αυτή τη σκηνή του απότομου τραβήγματος του βλέμματος, θα την έκανε τέλεια ο Σερβετάς. Η λάμψη των ματιών κάθε ανθρώπου, και η αύρα που εκπέμπει, είναι η αληθινή φωτογραφία της ψυχής του. Κάθε φορά που κυκλοφορούμε με το αναπηρικό καρότσι είμαι στη τρελή χαρά. Νιώθω σαν τον Ιαβέρη και τον Κόλιν Μακ Ρέι. Σπιναρίσματα, σλάλομ, επικίνδυνες στροφές, λακκούβες, εμπόδια, σπασμένα πεζοδρόμια, ράμπες πιασμένες από σταθμευμένα οχήματα, και τόσα άλλα πάμπολλα εμπόδια που κάνουν τη βόλτα μου συναρπαστική επιπέδου Ράλι Ακρόπολις. Δεν θα ξεχάσω το 1999 που με είχαν ετοιμοθάνατο στο Ιπποκράτειο, και ο μπαμπάς δεν μπορούσε να παρκάρει ούτε καν μέσα στο νοσοκομείο. Κάθε φορά όμως που έρχονται γιορτές εγώ θέλω να ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΟΣ. Έστω για λίγο. Θέλω να κάνω τον απολογισμό μου. Της χρονιάς που πέρασε. Αυτό είναι για μένα γιορτές. Να σκεφτώ , τα λάθη μου, τις ατέλειές μου, αυτούς που πλήγωσα, αυτούς που δεν μπόρεσα να τους δείξω πόσο τους αγαπώ. Και πώς να το δείξω άλλωστε; Ούτε μιλάω, ούτε λαλάω.Τι σας είπα στην αρχή; Ότι νιώθω πράγματι πολύ τυχερός; Kαι κρυφογελάσατε με οίκτο; Πρώτα από όλα, όλοι με αγαπάνε. Τουλάχιστον έτσι δείχνουν. Κάτι είναι και αυτό. Κανείς δε με μαλώνει, όλοι είναι ανεκτικοί μαζί μου, και ανέχονται την κάθε παραξενιά μου. Η μαμά με ντύνει και με ταΐζει. Μπάνιο με κάνει και η μαμά και ο μπαμπάς μαζί. Ντρέπομαι λίγο τώρα τελευταία που μεγάλωσα, αλλά κορόιδο είμαι να το πω; Σαν πριγκιπόπουλο στο παραμύθι νιώθω. Όλοι για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μου. Αφήστε που δεν θα πάω και ποτέ φαντάρος. Το σημαντικότερο; Δεν θα χρειαστεί να παντρευτώ. Θα ζήσω ελεύθερο πουλί που λέει και ο Χρηστάκης. Σιγά τη ζωή που θα χάσω. Στην αρχή τα σορόπια, και μετά; Nα τα μούτρα, να τα μαλώματα, να τα δάνεια. Και τι μένει; Ένα Mεντιτεράνιαν Κόσμος το Σαββάτο πρωί, και μια Χαλκιδική αυθημερόν το καλοκαίρι.  Αμ το άλλο; Δεν πάω σχολείο κανονικό, αλλά ειδικό. Άρα; Ούτε διάβασμα, ούτε άγχος, ούτε εξετάσεις, ούτε τίποτα. Το αστείο βέβαια είναι ότι οι υπεύθυνοι στέλνουν στο σχολείο μας απλούς δασκάλους. Να μάθουμε μαθηματικά και γραμματική; H να ξέρουμε που είναι η λίμνη Τιτικάκα; Ειδικευμένους θεραπευτές χρειαζόμαστε, και γενικά ανθρώπους που ξέρουν, αλλά κυρίως να ΘΕΛΟΥΝ να ασχοληθούν με εμάς. Αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω ένα πράγμα. Γιατί οι συνομήλικοι μου, και οι γονείς τους έχουν τέτοιο άσκοπο άγχος, τέτοιο στρες στο κυνήγι του ανταγωνισμού; Εμένα για να με παραμυθιάσουν λένε πως είμαι «άγγελος». Χωρίς να το θέλω βέβαια. Όπως το ανέκδοτο με αυτόν που τον σκούντηξαν χωρίς να θέλει μέσα στο ποτάμι με τους κροκόδειλους, και πήρε το βραβείο, και φώναζε «ποια κουφάλα με έριξε μέσα;».  Αυτοί όμως έχουν την ευκαιρία να διαπρέψουν και να γίνουν «άγγελοι» με το σπαθί τους, στο σχολείο, στις σχέσεις με τους γονείς τους, τους φίλους τους, αξιοποιώντας το δώρο της υγείας, της εξυπνάδας, της βούλησης.. Πόσο λαχταράω να μπορούσα μια μέρα στη ζωή μου, να έτρεχα, να έπαιζα μπάλα, μπάσκετ, με τους φίλους μου, να ιδρώναμε, να κρυώναμε, να αργούσαμε λίγο, και ας φώναζε η μαμά ότι γυρίσαμε σπίτι, βρώμικοι, λέτσοι, άρρωστοι, ιδρωμένοι.

Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να διάβαζα βιβλία, να χωνόμουν σε βιβλιοπωλεία, να έπαιζα computer και play station και ας φώναζε ο μπαμπάς ότι αυτά σε αποβλακώνουν. Θα ήθελα να έλεγα στους γονείς των άλλων παιδιών να μην στεναχωριούνται που τα παιδιά τους δεν είναι καλοί μαθητές, είναι τεμπέληδες, αντιδραστικοί, τρώνε «βρώμικα» συνέχεια, και αγχώνονται αν αρρωστήσουν τα παιδιά τους, με το παραμικρό. Δεν μπορώ να χωνέψω όμως, γιατί οι συνομήλικοι μου βγάζουν τόση βία. Στο σχολείο, στους φίλους τους, τους γονείς τους. Θα ήθελα μια φορά, να έρθω φάτσα κάρτα με όλα αυτά τα παιδιά που νιώθουν αδικημένοι από αυτή την κοινωνία και βανδαλίζουν το σχολείο τους, σπάνε, καίνε, απειλούν, και να τους κοιτάξω βαθειά στα μάτια. Αποκλείεται να μη γαληνέψει η ταραγμένη τους ψυχή. Αδικία ε; Χα,χα,χα Πάμε κόντρα ρε επαναστατημένα καρντάσια; Θα ήθελα να πω στους γονείς μου ότι λυπάμαι αφάνταστα  που δεν θα τους δώσω τις χαρές που θα περίμεναν από το παιδί τους. Να πω ποίημα στο σχολείο, να φέρω καλούς βαθμούς, να με καμαρώσουν στην παρέλαση. Οι συμμαθητές μου γιατί δεν θέλουν να παρελάσουν; Εγώ θέλω αλλά δεν μπορώ. Αλλά εσείς; Ξέρετε πόσο περήφανοι νιώθουν οι γονείς σας, και μόνο που σας βλέπουν; Έχετε τόσα θέματα που σας απασχολούν (ανεργία, ναρκωτικά και τόσα άλλα), και ασχολείστε ακόμα με το αν θα κάνετε παρέλαση η αν θα πάρει τη σημαία ο Αλβανός; Βγάλτε επιτέλους την κρυμμένη αναπηρία, από το μυαλό σας και «πετάξτε». Αποδεχτείτε το διπλανό σας, σεβαστείτε, παραδεχτείτε, αν είναι καλύτερό σας ο οποιοσδήποτε. Σκύψτε το κεφάλι αναλογιζόμενοι τι έφταιξε, τι πήγε στραβά στη ζωή σας, και ίσως βελτιωθείτε. Ξεριζώστε από την καρδιά σας το μίσος, τη μιζέρια, την καχυποψία, την ζήλεια, την εγωπάθεια. Έχετε τόση ενέργεια, τόσο πάθος, τόσα προσόντα και καταναλώνεται τη νεανική σας τρέλα σε ανούσια πράγματα;  Πόσο θα ήθελα να ήμουν στρατιώτης μόνο και μόνο να υπερασπίσω και να υπηρετήσω την πατρίδα μου, που τόσο την πλήγωσα. Σε αυτή την πατρίδα που με συντηρεί, με ανέχεται, με πληρώνει χωρίς ΠΟΤΕ εγώ να δώσω τίποτα σε αυτήν.
Δε με ενδιαφέρει τι κάνουν οι λουφαδόροι. Ας ήμουν υγιής, και ας ήμουν στο πρώτο φυλάκιο στα σύνορα με το όπλο στο χέρι και τη γαλανόλευκη να κυματίζει. Δυστυχώς άλλα παιδιά στεναχωριούνται για την ατυχία τους να υπηρετούν σε κάποιο απόκοσμο χωριό του Έβρου η κάποιου νησιού. Πόσο τους ζηλεύω, πόσο τους ΘΑΥΜΑΖΩ που έχουν την ΤΙΜΗ να ξενυχτάνε και να φυλάνε ΕΜΕΝΑ, χωρίς ποτέ να τους το ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΩ. Πόσο θα θελα να ήμουν «αετόπουλο» πάνω σε ένα F-16 και να κάνω «πάρτι» στο Αιγαίο ξεφτιλίζοντας τα μεμέτια. Κι ας ΠΕΘΑΙΝΑ.. ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ παππούλη; Να λεγόμουν Σιαλμάς, Ηλιάκης, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Βλαχάκος. Αυτοί είναι οι «άγγελοί μου», και ας μην τους θυμάται κανείς. Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη από τον αδελφό μου που δεν μπορώ να παίξω μαζί του στο δωμάτιο μας, να συζητήσουμε, να μαλώσουμε, να πούμε τα μυστικά μας, τις ζαβολιές μας, τα όνειρά μας, τις προσδοκίες μας, τους φόβους μας. Το βλέπω στο πρόσωπο του, που άλλες φορές φωτίζεται από απέραντη αγάπη για μένα και ας μην βρίσκει ανταπόκριση και ανταπόδοση. Και άλλες φορές, τη θλίψη του την ατυχία του, την πίκρα του, να έχει έναν αδελφό διαφορετικό. Θα ήθελα να πω στους φίλους του αδελφού μου να μην φοβούνται να έρθουν στο σπίτι μας. Τους γονείς τους να μην  σιχαίνονται, αν έχουμε λίγα σάλια και θέλουν να απομακρύνουν τα παιδιά τους. Ούτε λύσσα έχουμε, ούτε μεταδίδουμε ασθένειες. Το ξέρουμε χαλάμε την εικόνα σε ένα παιδικό πάρτι η σε ένα παιδότοπο, αλλά η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ και η ΠΑΡΕΑ είναι σημαντικά νομίζω. Για να μην σας κουράζω άλλο, μήπως λέω, μήπως, η μεγαλύτερη αναπηρία της εποχής μας είναι η ΜΟΝΑΞΙΑ; Καλά Χριστούγεννα.

Παναγιώτης Γεωργιάδης, Πατέρας Παιδιού με Αναπηρία