«ΒΙΩΜΑ» ΜΗΤΕΡΑΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ.

 

 

     Όταν το αναγκαστικό, το αναπόφευκτο, το δεδομένο γίνει αποδεκτό, τότε αντιμετωπίζεται καλύτερα…!

 

 

 

     Ξεκίνησα, φίλες και φίλοι, με μια βιωματική μου γνώση, για να τη φρεσκάρω μέσα μου και τη μεταγγίσω όσο είναι δυνατό, εφόσον η εμπειρία δε μεταδίδεται και σε όσους σηκώνουν μόνιμα ένα φορτίο(άλλος μικρό, άλλος μεγάλο). Ίσως όμως και να συναντιέμαι και με πολλούς άλλους, που βίωσαν την ίδια κατάσταση μέσα τους: αποδέχτηκαν το πρόβλημα και μετά από αυτή την πολύ δύσκολη βέβαια στροφή στην πορεία της ζωής τους α π ο φ ά σ ι σ α ν να ζήσουν με συνοδό αυτό το πρόβλημα και να κινητοποιούν τα μεγάλα αποθέματα δυνάμεως, που έχουμε όλοι μέσα μας, για να καθιστούν καθημερινά τη ζωή τους όσο πιο όμορφη μπορούν.

     Αποδοχή λοιπόν! Ας αφήνουμε τα γιατί* δεν οδηγούν  πουθενά. Δεν έχουν νόημα. Εξάλλου ποιος μπορεί να δώσει μια ξεκάθαρη και σίγουρη απάντηση στο μυστήριο του πόνου στην ανθρώπινη ζωή; Ο καθένας μέσα του στην πορεία του ίσως πιαστεί από κάποια δική του προσωπική απάντηση, για να ισορροπήσει και να προχωρεί. Κάποια μητέρα αυτιστικού παιδιού δήλωνε σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή ότι το παιδί αυτό ήρθε στην ζωή της για να αποκτήσει υπομονή: «Η υπομονή μου τώρα σκάει γάιδαρο» δήλωσε χαρακτηριστικά. Βέβαια η ίδια δήλωσε ότι δεν έχει οικονομικό πρόβλημα και επομένως έχει τη δυνατότητα να ανακουφίζεται κάπως με κάποια βοηθό, είτε για το σπίτι είτε για το παιδί. Και αυτό γίνεται με όσους γονείς μπορούν να το κάνουν. Τι γίνεται όμως με τους κοινωνικά αποκλεισμένους;

     Προς την εξαιρετική βοήθεια αυτών των οικογενειών, όταν μάλιστα η αναπηρία είναι μεγάλη, πρέπει, πιστεύω, να στραφεί η Πολιτεία. Αυτό να γίνει έντονο αίτημά μας.

     Συνεχίζοντας την άποψη μου, που διέκοψα με το παράδειγμα της μητέρας του αυτιστικού παιδιού, υποστηρίζω πως στην περίπτωσή μας νόημα έχει μόνο το αγκάλιασμα του πόνου μας με αγάπη πολλή, κι αυτή η στάση της ψυχής είναι που σιγά- σιγά… βγάζει καρπούς μέσα μας…

     Υπάρχουν  Άνθρωποι άσχετοι βιολογικά και συναισθηματικά με ανάπηρα παιδιά και αναλαμβάνουν να τα φροντίζουν, να τους δίνουν αγάπη, να μεταφέρουν το κέντρο από το εγώ(τους) στο εσύ. Εμείς καλούμαστε να δώσουμε φροντίδα πρακτική, αγάπη σε πλάσματα ανεπαρκή προς τον εαυτό τους, που είναι σπλάχνα μας. Αυτήν την αγάπη εξάλλου πολλά από αυτά τα παιδιά- όσα λειτουργούν συναισθηματικά- την επιστρέφουν πολύ τρυφερά σε μας που τους τη δίνουμε πρώτοι.

     Κάποτε, φίλες και φίλοι, είχα διαβάσει κάτι που πολύ με βοηθάει, όταν πρόκειται να σηκώσω οποιοδήποτε βάρος: «όταν είναι ανάγκη να σηκώσεις ένα τσουβάλι βαρύ, αν το κάνεις αυτό με αποφασιστικότητα και συντονισμό δυνάμεων, το σηκώνεις πιο εύκολα». Συμβαίνει το αντίθετο, αν ξεκινήσεις με δυσφορία, με γκρίνια και μιζέρια. Χρειαζόμαστε την πνευματική λεβεντιά, ένα απόκτημα «υψηλόν», γι’ αυτό και δύσκολο.

     Ας ασκούμαστε στην υπομονή, δηλαδή στην ανδρεία, ας ασχολούμαστε καθημερινά, κι όταν σαν άνθρωποι πέφτουμε, γονατίζουμε(γιατί σίγουρα σηκώνουμε και άλλα βάρη μέσα στην οικογένεια…), ας ζητούμε ενίσχυση από τον Δυνατό- όσες και όσοι εμπιστευόμαστε το Θεό του Σταυρού και της Ανάστασης.

 

 

Δήμητρα Παπαδοπούλου

Μητέρα παιδιού με αναπηρία.