Μου αρέσουν οι βόλτες. Πάντα μου άρεσαν. Ειδικά στην μικρή μου πόλη , το Κιλκίς. Μια ήσυχη επαρχιακή πόλη , χωρίς πολύ θόρυβο, χωρίς καυσαέριο, χωρίς μποτιλιαρίσματα και ηχορύπανση. Λατρεύω τους περιπάτους στην πόλη μου, γιατί στο μεγαλύτερο μέρος της, είναι επίπεδη και με καλή ρυμοτομία. Αν προσθέσεις και την αγορά, τους πεζόδρομους, τα πάρκα και τις πανέμορφες γειτονιές της πόλης, τότε μιλάμε για πραγματική εμπειρία.
Όλα τα παραπάνω θα ήταν ιδανικά και υπέροχα για μένα αν μπορούσα βέβαια να ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ στην πόλη μου. Δυστυχώς, η φύση μου χάρισε μια τετραπληγία όλη δική μου, Νοητική στέρηση, κινητικά προβλήματα και  επιληψία.  Λέγομαι Δημήτρης αλλά θα μπορούσα να λέγομαι και Παναγιώτης, Ελένη, Τάσος, Ραφαήλ. Τι σημασία έχει;

Έτσι  ΟΛΕΣ μου οι μετακινήσεις γίνονται με καρότσι. Οι γονείς μου αποφεύγουν να με κυκλοφορούν μέσα στην πόλη. Δεν ντρέπονται ούτε έχουν κόμπλεξ να με εμφανίσουν.  Ίσα- ίσα νιώθουν περήφανοι για μένα. Απλά τους ακούω να λένε ότι είναι δύσκολο να με μετακινήσουν. Δεν μπορώ όμως  να τους καταλάβω. Για μένα, κάθε μας βόλτα είναι εμπειρία ζωής. Είμαι μέσα στην τρελή χαρά. Νιώθω σαν τον Ιαβέρη και τον Κόλιν Μακ Ρέι. Σπιναρίσματα, σλάλομ, επικίνδυνες στροφές, σούζες, εμπόδια, λακκούβες, σπασμένα πεζοδρόμια, γλάστρες, κιβώτια, ράμπες και διαβάσεις μόνιμα πιασμένες από σταθμευμένα οχήματα, και τόσα άλλα εμπόδια που κάνουν τη βόλτα μου συναρπαστική εμπειρία επιπέδου Ράλι Ακρόπολις. Μια φορά όμως να φανταστείτε, κατεβαίνοντας από ένα πεζοδρόμιο που δεν είχε ράμπα, σκάλωσε το καρότσι, και έπεσα κάτω. Δεν μου άρεσε καθόλου. Χτύπησα και λίγο..Δεν με πείραξε τόσο που χτύπησα , θα μπορούσα βέβαια να είχα χτυπήσει περισσότερο όπως ένας άλλος φίλος μου , ευτυχώς φορούσα ζώνη ασφαλείας. Περισσότερο με πείραξαν ,όμως, το βλέμματα οίκτου των περαστικών . Τους ακούω τους γονείς μου να λένε: «Τελευταία φορά βγαίνουμε βόλτα με το καρότσι, δεν αντέχεται αυτό το μαρτύριο. Την άλλη φορά θα κατέβουμε με το αυτοκίνητο και θα παρκάρουμε στην προκαθορισμένη θέση για αναπηρικά οχήματα». Ωραίο ανέκδοτο!!!!! Που να παρκάρουμε;
Δυστυχώς για μένα και τα άλλα παιδιά, και ευτυχώς για εσάς, δεν έχουμε ούτε την πνευματική ικανότητα, ούτε τη σωματική και ψυχική δύναμη να σας πείσουμε να κάνετε το σωστό και το ανθρώπινο. Δεν μπορούμε να σας εκφράσουμε την άποψή μας, τα πιστεύω μας, τις προσδοκίες μας, τους φόβους μας, τι μας χαροποιεί και τι μας στεναχωρεί. Θα προτιμούσατε να μέναμε για πάντα κλεισμένοι σπίτι, και να σας απαλλάσσαμε από ένα επιπλέον πρόβλημα.

Εμείς μυαλό πολύ δεν έχουμε, αλλά παρακαλούμε αυτούς που έχουν Ι.Χ.,και κυρίως ΜΥΑΛΟ και βούληση, να μην παρκάρουν τα οχήματά τους στις θέσεις αναπήρων, η πάνω σε ράμπες η διαβάσεις. Σας καταλαβαίνουμε. Βιάζεστε, αγχώνεστε, δε χωράτε πλέον. Είστε περισσότερο σκεπτόμενοι από εμάς, τέτοιες μέρες εύχεστε αγάπη στους συνανθρώπους σας. Αν πραγματικά τους αγαπάτε, αν πραγματικά μας αγαπάτε ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ. Αυτή την πολυπόθητη θέση την έχει κάποιος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΓΚΗ, να πάει σε ένα γιατρό, μια θεραπεία, μια βόλτα , να ξεσκάσει βρε αδελφέ. Μπορεί μια ράμπα να την χρησιμοποιήσει η δική σου μάνα, αδελφή, γυναίκα, για να μεταφέρει το μωρό με το καρότσι της. Η γιαγιά, ο παππούς, η νοικοκυρά, για να μετακινηθούν με ευκολία. Ενώστε τη φωνή σας με τη δική μας .Υψώστε το ανάστημά σας δίπλα στο δικό μας. Ας  παρακαλέσουμε όλοι μαζί  τους υπευθύνους του Δήμου να δώσουν λίγο παραπάνω προσοχή στην αποκατάσταση των φθορών των πεζοδρομίων, δρόμων, διαβάσεων κτλ Τους συμπολίτες μας που έχουν καταστήματα, ταβέρνες, καφετέριες ειδικά στα στενά της πόλης,  να προσέξουν λίγο πως τοποθετούν τις καρέκλες, τα κιβώτια ακόμα και τις μόνιμες εξωτερικές κατασκευές τους, όπως τα μανάβικα και τα σούπερ μάρκετ.

Δεν θέλουμε ούτε χάρες, ούτε επιπλέον διευκολύνσεις σε βάρος της πλειοψηφίας. Βοηθήστε μας. Πετάξτε την εύκολη λύση και την αδιαφορία, σεβαστείτε το πρόβλημά μας, την διαφορετικότητά μας. Κοιτάξτε μας κατάματα.

Παναγιώτης Γεωργιάδης, Πατέρας Παιδιού με Αναπηρία